Al reizend van de ene naar de volgende mooie bestemming in Europa, wil het me wel eens overkomen dat ik me toch een beetje ontheemd voel. De mensen kunnen o zo aardig zijn, de zon kan de hele dag heerlijk stralen, soms ben je gewoon toe aan rust en is het tijd om even helemaal niks te gaan doen. Zo voelde ik me toen ik aankwam bij El Patio de Tita. Ik werd er welkom geheten door Loreto Fuertes. Honderden jaren al is het landhuis in het bezit van haar familie. Toen zij het overnam van haar moeder, verbouwde ze het tot appartementen. Aan alles is gedacht om ervoor te zorgen dat je je helemaal op je gemak voelt. Maar toch zijn het niet het zwembad, de ligging, of de mooie inrichting van de kamers waardoor je binnen de kortste keren totaal relaxed bent. De sfeer van zon oud huis, dat is toch echt iets magisch. De kapel bijvoorbeeld, en de ruimte waar vroeger de tabak van de naburige plantage gedroogd werd, ze ademen de sfeer van lang vervlogen tijden. Loreto leidt je rond en vertelt overal een verhaal, een grapje, een herinnering bij. En zo kan het gebeuren dat ik ver weg van mijn koude kikkerland, voor de kust van Afrika, me toch echt thuis kan voelen bij Loreto. Thuis op Tenerife.

Een gezond en mooi plekje Tenerife is beslist geen onbekend eiland voor mij. Ik heb er in het verleden met een huurauto al heel wat kilometers afgelegd en genoten van al het moois dat ik onderweg tegenkwam. Mijn nieuwste ontdekking is Finca la Dica, aan de zuidkant van Tenerife Dit appartement, waar ik nu vijf dagen ben, heb ik inmiddels gebombardeerd tot het gezondste plekje op het eiland. Niet zo gek, want als je hier in de omgeving een wandeling maakt tussen de uitgestrekte wijnvelden en de biologische boomgaarden, is het een en al fruit wat je ziet! Van citroenen, sinaasappelen en appels tot peren en bananen. Het fruit ruikt niet alleen heerlijk, maar je mag het zodra het rijp is ook gewoon plukken. Je begrijpt: dat laat ik me geen twee keer zeggen! Terwijl ik in mijn keukentje van mijn versgeplukte lading fruit een heerlijke fruitsalade maak, denk ik na over wat ik straks ga doen. Pak ik de auto om bij de supermarkt inkopen te doen voor het avondeten of ga ik snel nog een paar baantjes trekken in het zwembad? Dat laatste is wel zo verleidelijk na deze warme dag. Ineens ruik ik de geur van gebraden vlees en vergeet ik direct de boodschappen en het zwembad. Ik zie op de barbecueplaats langzaam kleine rookwolkjes omhoog cirkelen en weet ineens wat me te doen staat. Niks zelf koken vanavond, maar lekker naar de barbecue waar ik de andere gasten al druk in de weer zie met hun maaltijd. Gisteren kwam ik hen tijdens mijn wandeling tegen en hebben we al een gezellig praatje gemaakt. Ik neem een fles wijn, broodjes en wat vlees mee en schuif gezellig bij hen aan. Samen maken we er een gezellig avondje van. We wisselen tips en vakantieverhalen uit, genieten van de zonsondergang en toasten op dit mooie en gezonde plekje. Tenerife blijft, ook al ben ik hier nu voor de tiende keer, telkens weer een ontdekking...

"Wat een berg puin" was mijn eerste gedachte toen ik de fotos bekeek van hoe de Finca Los Ciruelos er tien jaar geleden bij lag. Tuurlijk, het schitterende uitzicht op zee en de Pico del Teide, Tenerifes bekendste bergtop, was adembenemend. Maar het landhuis zelf was vooral een bouwval. Antonio zag er wel wat in, en gaf zijn vormgeversbaan op om zich helemaal te wijden aan het verwezenlijken van zijn droom. Ruim 10 jaar later zat ik met Antonio in de tuin van zijn eigen paradijs. In de nog warme avondzon deed hij het hele verhaal van zijn droomproject uit de doeken. Hoe hij meteen gezien had dat de Finca de perfecte plek was om je terug te trekken van de drukte van alledag. Hoe hij eigenhandig een berg puin veranderde in een klein paradijsje. Zijn ervaring als ontwerper zorgde voor de smaakvolle inrichting van het huis. Modern, maar helemaal in tune met de landelijke omgeving. Met de zee op 7,5 kilometer afstand is het een plek om nooit meer te verlaten. Wat ben ik toch blij dat er mensen zijn zoals Antonio. Die uit niets iets weten te maken. Waar ik dan weer van mag genieten.

Eindeloos genieten Op 1400 meter hoogte in het El Teide gebergte, niet ver van de mooiste stranden van Tenerife, ligt het kleine hotel El Nogal. Ondanks de rustige ligging vind je al het moois van Tenerife binnen handbereik. De ongerepte natuur in de bergen waar je urenlang kunt wandelen, de stranden met alle watersporten die je kunt bedenken en mooie historische plaatsen met kronkelende kleine straatjes. Maar misschien overkomt jou hetzelfde als wat mij gebeurde. Ik heb van het eiland namelijk niet zoveel gezien tijdens mijn week in El Nogal! Niet zo vreemd als je bedenkt wat dit 18e-eeuwse landhuis allemaal te bieden heeft. Het landhuis is helemaal in traditionele stijl verbouwd: met warme sfeervolle kleuren en historisch meubilair. Dezelfde warme sfeer is ook letterlijk terug te vinden: er is een spa compleet met binnenzwembad, jacuzzi, sauna, Turks bad, massage en schoonheidsbehandelingen. Eén ding is zeker: op Tenerife hoef je je nooit te vervelen, en zeker niet in El Nogal: daar is het eindeloos genieten geblazen.

Toen Marco mij vertelde over een landhuis met de naam Casablanca, raakte ik meteen in een romantische bui. Want wat mij betreft gaat er qua romantiek toch echt niets boven de aloude filmklassieker Casablanca. Dat een landhuis op Tenerife in de verste verte niets te maken had met de film met Humhrey Bogart en Ingrid Bergman, dat zat er natuurlijk dik in. Desalniettemin werd mijn romantische ziel toch zeer zeker gevoed toen ik er eenmaal was. Het 18de-eeuwse landhuis is een paar jaar geleden liefdevol verbouwd met veel aandacht voor detail en traditie. Ondanks de aanwezigheid van eigentijdse snufjes zoals draadloos internet en blinkende moderne badkamers ademt het huis toch de sfeer van vroeger uit. s Avonds toen ik met Marco aan de rand van het zwembad een glaasje wijn aan het drinken was, kon ik het toch niet laten even te proosten op het -voor mij- meest romantische koppel uit de filmgeschiedenis: "Heres looking at you, kid." Waarna Marco mij verdwaasd aankeek en nog maar een duik nam in het zwembad. Ach ja. We kunnen niet allemaal zulke zwijmelaars zijn als ik

Eigenlijk was ik van plan niet veel meer te doen dan lekker luieren bij het zwembad en in de jacuzzi. Maar op aanraden van eigenaar Paolo heb ik m'n slippers verruild voor steviger exemplaren en ben in het wilde weg gaan wandelen. Met een landgoed van 240.000 m2 tot je beschikking vind je hier eindeloos veel rust en ruimte. 's Avonds werden Paolo en ik niet alleen rozig van de wijn, maar meer nog van de ondergaande avondzon die alles deed baden in een gloed van roze schemer. Daar, hoog boven de gigantische gitzwarte rotsen, uitkijkend over de eindeloze oceaan, wist ik het zeker: deze finca is in alle opzichten de top van Tenerife.

Dat je met hard werken ver kunt komen, daar weet de familie Ponte alles van. In de afgelopen eeuwen verdienden ze in de fruithandel een klein kapitaal. Maar dat er na gedane arbeid ook ruimte moet zijn om te genieten van het goede leven, dat had de familie eveneens goed begrepen. Meer dan 400 jaar geleden, lieten zij hun enorme landhuis bouwen. Met in het midden een zó prachtige binnenplaats, dat ze het huis maar meteen El Patio genoemd hebben. De eeuwenoude drakenboom, die er al stond toen het huis gebouwd werd, heeft zn plaats op de grote patio behouden en de rustieke architectuur is gebleven. Maar ook de familie Ponte is met zn tijd meegegaan. Inmiddels vind je er een zwembad, een tennisbaan, sauna, jacuzzi en is er een fitnessruimte. Hard werken doet de familie nog steeds, maar tegenwoordig om het hun gasten naar de zin te maken. Dat harde werken van de familie Ponte en hun fruithandel, daar plukken jij en ik vandaag de vruchten van!

Eerlijk gezegd geloofde ik het niet toen David het me vertelde. David, eigenaar van het landgoed Finca Salamanca, probeerde me namelijk wijs te maken dat er op Tenerife piramides te vinden waren. Ja ja, dacht ik: in zn dromen misschien! Als het aan mij lag had ik de hele week aan het zwembad gelegen. Met af en toe een wandelingetje door de omliggende botanische tuinen, een smakelijke plaatselijke specialiteit in het restaurant: ik zou me wel vermaken op La Finca Salamanca. Maar na een paar dagen luieren daagde David me uit. Hij zou me wel eens laten zien dat er piramides staan op Tenerife. Vlakbij de Finca, op weg naar het plaatsje Guimar ook zeer de moeite waard trouwens- zag ik tot mijn stomme verbazing ineens de afslag aangekondigd: Parque Etnográfico Pirámides de Güímar. Toegegeven, ze lijken niet echt op de piramides uit Egypte, maar piramides zijn het zeker. Nog steeds is het een mysterie wie ze heeft gebouwd en waarom. Wie denkt dat piramides alleen in Egypte en bij het Louvre in Parijs te vinden zijn, die moet dus maar eens met David mee!

Ongelofelijk: nog maar net weg uit de dagelijkse drukte, voelde ik me hier aangekomen, ineens helemaal van de wereld. Voor me stond een prachtig huis, omringd door honderden wilde bloemen, met muren rood als bloedkoraal. Meer dan drie eeuwen geleden is het opgetrokken uit de rotsachtige stenen van het eiland. Vandaag de dag herbergen de dieprood gekleurde muren geen families meer, maar is het gerestaureerd tot één van de sfeervolste hotels van Tenerife. Aan alles merk je dat het huis met liefde in ere is hersteld. Of het nu de honderden, met zorg geplaatste mozaïeksteentjes bij het thermaalbad zijn, of de authentieke inrichting van de kamers: hier is met hart en ziel gewerkt. De wilde bloemen zijn tot tuin gemaakt, waardoor je zó uit je hotelkamer in een overweldigende tuin stapt. Door hun inrichting hebben ook de kamers zelf de sfeer van het verleden behouden, hoewel ze uiteraard van alle moderne gemakken zijn voorzien. Wie van badderen houdt, zal zich hier goed vermaken: je kunt gebruik maken van een verwarmd thermaalbad, de jacuzzi en van de sauna. Voor het geval je mocht besluiten dit paradijsje te verlaten om het eiland te verkennen: een huurauto is (zoals altijd) bij de prijs inbegrepen.

Iedereen op Tenerife kende de Markies van "La Quinta Roja". Niet alleen was hij geliefd vanwege zijn liefdadigheid, hij stond met name bekend om zijn goed gevoel voor stijl, schoonheid en comfort. En dat allemaal vijfhonderd jaar geleden. Inmiddels is zijn imposante villa omgetoverd tot Hotel La Quinta Roja: één van de heerlijkste oorden waar ik ooit geweest ben. Het is prachtig ingericht met eeuwenoude houten vloeren, er is een binnenplaats met fontein en zelfs een 'lounge area' in een torentje om ontspannen een boek te lezen. Begin de dag vroeg met de heerlijkste verse vruchten bij je ontbijt, en eindig aan de bar in de naastgelegen typisch Spaanse wijnbar: met heerlijke plaatselijke wijnen en tapas om je vingers bij op te eten. Gelegen tussen paleizen, kloosters en kerken in het sfeervolle plaatsje Garachico, is La Quinta Roja een unieke plek om te genieten van de vele charmes van Spanje.